Bölgesel siyasette devletlerin merkezileşme eğilimi, Irak ve Suriye sahasında somut adımlarla kendini gösteriyor. New York'ta gerçekleştirilen diplomatik temaslar sırasında Türkiye ve Irak arasında varılan mutabakat, Sincar bölgesindeki güvenlik yapısının yeniden düzenlenmesini hedefliyor. Anlaşmaya göre, Sincar'da Irak devletinin otoritesi tesis edilecek ve bölgedeki yabancı silahlı unsurlar çıkarılacak. Bu süreçte Türkiye, Musul yakınlarındaki Başika-Zilkan yerleşkesini kademeli olarak Bağdat yönetimine devretmeyi taahhüt etti.
Sincar, PKK'nın Kandil-Mahmur hattını Suriye'ye bağlayan stratejik bir geçiş noktası olması nedeniyle büyük önem taşıyor. Bölgedeki YBŞ gibi yapıların varlığı, Irak hükümetinin "silahın tek elde toplanması" politikasıyla çelişiyor. Bağdat'ın bu kararlılığı, örgütün bölgedeki hareket kabiliyetini kısıtlayan en önemli faktörlerden biri olarak öne çıkıyor.
Benzer bir merkezileşme süreci Suriye'de de gözlemleniyor. Ağustos ayı sonunda SDG'nin bağımsız bir askeri güç olarak feshedildiği ve unsurların Suriye ordusuna entegre edileceği açıklandı. Bu durum, PKK içerisinde farklı tepkilere yol açsa da sahadaki askeri dengelerin değiştiğini gösteriyor. Irak'ta ise Kürdistan Demokrat Partisi ve Kürdistan Yurtseverler Birliği'ne bağlı birliklerin Peşmerge Bakanlığı altında birleştirilmesi, bölgesel yönetimlerin kendi içlerinde daha bütüncül bir yapıya geçme arzusunu yansıtıyor.
Uzmanlar, yıllardır süregelen yerel milis yapılanmaları ve dış aktörlerin etkisi nedeniyle bu entegrasyon süreçlerinin sahada test edileceğini belirtiyor. Ancak hem Irak hem de Suriye'deki bu yeni yönelim, bölgedeki devlet dışı silahlı aktörlerin alanının daraldığına işaret ediyor. Özellikle Sincar'daki silah teslimi ve Başika'daki devir süreci, bölgedeki güvenlik mimarisinin yeniden şekillendiği bir dönemin habercisi olarak değerlendiriliyor.
